Vinyl. Editors. Akoustisch concert.

Een tijdje terug kon je het Greatest Hits ( Black Gold ) album van Editors vooruit bestellen. CD of vinyl. Extraatje was dat je kaartjes kon winnen voor een exclusief akoustisch optreden. Ik wilde het vinyl sowieso hebben, dus heb ik hem besteld bij Pop-eye/Velvet Music.

De tijd verging en ik had eigenlijk de hoop op een kaartje opgegeven, tot afgelopen maandag. Ik kreeg bericht dat ik 1 kaartje voor het concert had gewonnen! Wattes? Ikke? Je begrijpt: ik heb flink lopen stuiteren, en misschien ook wel gillen. Dit kon niet waar zijn. Maar dat was het toch echt.

Donderdag 24 oktober was het zover.Het was in het Zonnehuis in Amsterdam. Ik weet niet of iemand daar al eens geweest is, maar het is dus echt in de middle of nowhere. Ik was blij dat ik in de bus al andere winnaars was tegengekomen zodat ik niet alleen hoefde te lopen. Ik heb paadjes en plekken gezien….En dat in de “grote stad”. Het was een avontuur op zich.

Er stond al een rij met vrolijke mensen, en al vrij snel mochten we naar binnen. Opvallend, je ID werd niet gecontroleerd.

De zaal was nog lang niet vol, dus ik heb eerst een biertje gehaald en vervolgens een mooi plekje gezocht. Aan de zijkant, hoog, want ik ben nou eenmaal een ukkie. Perfect zicht en het idee dat je het zweet zal kunnen ruiken.

Het wachten voor het concert echt begon duurde niet eens zo lang. Er was genoeg om over te praten. Beginvraag van de dag: Waar heb jij de kaartjes gewonnen? Dat bleek dus op veel plekken mogelijk te zijn geweest. Mensen naast mij kwamen zelfs uit de buurt van Hoogezand, Drenthe.

En toen…was daar opeens Tom, de zanger. Hij begon samen met alleen een cellist met het mooie No Sound but the Wind. De tranen en kippenvellen vlogen in het rond. Wat een begin! En die stem….die stem! Zo mooi!

Bijna alle krakers kwamen wel voorbij, zoals Munich, Papilion en Violence. En natuurlijk het liedje met de meest geniale titel ooit: Smokers outside the hospital doors.

En ja, hoe vertel ik verder over iets dat zo bijzonder en zo indrukwekkend was? En over een band die zoveel voor mij betekent?

Veel te snel was het voorbij, ik had nog wel uren kunnen luisteren, ipv het uur dat het was. Maar dit was zo’n onverwacht cadeautje dat ik niet ga klagen.

Ik verwacht niet snel deze kanjers weer van zo dichtbij te kunnen zien. Extra speciaal dat ik er bij was dus.

Op vleugeltjes en met een brede glimlach, nog nagenietend ging ik weer naar huis.