Stille Wateren van Eva Nagelkerke

Genre: Thriller

Uitgever: HarperCollins

2019

Dank je wel uitgeverij HarperCollins voor het recensie-exemplaar

Het verhaal

Sophie is negenentwintig en woont nog bij haar ouders. De spanning in huis is echter om te snijden. Tien jaar geleden heeft ze iets afschuwelijks gedaan, en daar moet ze nog dagelijks voor boeten. Gebukt onder schuldgevoel probeert Sophie haar leven weer op de rit te krijgen, hoewel haar omgeving haar geen centimeter ruimte geeft. Dan slaat de twijfel toe. Wat is er eigenlijk echt gebeurd? Is zij werkelijk het monster waar de kranten vol van stonden? De zoektocht naar de waarheid brengt Sophie en haar omgeving aan het wankelen en zorgt ervoor dat grenzen tussen waan en werkelijkheid vervagen. Iemand die niet wil dat de waarheid aan het licht komt, speelt een manipulatief spelletje met haar..

Cover

Het door mij zo geliefde wit, ik hou er zo van! Met 3 gele tulpen, waarvan er 1 doorgesneden is. Ik vind de cover mooi, maar misschien iets te vrouwelijk voor een thriller.

Mijn mening

Ik vind het verhaal verontrustend. Verontrustend in de zin dat de psychose van Sophie zo is beschreven, dat je het idee hebt dat je het met haar meebeleeft. Heel heftig.

Het verhaal is verder niet perse goed geschreven, maar toch is er iets dat trekt waardoor je toch door blijft lezen. Het heeft mij in ieder geval wat uurtjes slaap gekost en ik heb het binnen een dag uitgelezen.

Zoals gezegd:het verhaal is niet perse goed geschreven. Vooral het lijdzame van Sophie is bij vlagen stroperig en te. Er had meer vaart in mogen zitten. Dat had niks afgedaan aan het verhaal, vermoed ik.

De Tweety-sloffen begrijp ik niet. Ik vind het vaag en raar, dat spelletje tussen twee geliefden die Tweety en Sylvester spelen. Het is voor mij ook weer te. En te is nooit goed.

De hoofdpersoon Sophie is een triest figuur  waar je alleen maar medelijden mee kunt hebben. Maar die ik ook alle goeds toe wens. Ze heeft eigenlijk alles tegen: haar uiterlijk, de vriend van haar huisgenoot noemt haar treffend “het spook”. Daarnaast staat ze eigenlijk al haar leven onder controle van haar ouders en in de schaduw van haar succesvolle broer. Ouders waarvan je je kunt afvragen of ze wel echt het beste met haar voor hebben.

Ondanks dat ik haar het beste toe wens, vind ik haar ook vermoeiend. Hoe ze conflicten uit de weg blijft gaan. Kom op meid, je bent verdorie 29! Je hoeft niet alles meer te pikken.

De ontknoping was een kleine verrassing, al is het richting het einde wel duidelijk hoe het moet zitten. Met een kleine, toch nog onverwachte twist. Ondanks alle op- en aanmerkingen vind ik het boek toch wel een aanrader! Mijn oordeel: GOED