De Meesterwerken volgens….Mirjam Vriend

Vandaag verschijnt bij London books de roman Genade van Mirjam Vriend. Een mooi moment om Mirjam naar haar Meesterwerken te vragen.

Boek

Het voelt een beetje als een belediging van alle fantastische boeken die ik heb gelezen (ik lees graag) maar als ik er één moet kiezen, dan toch “Stoner” van John Edward Williams.Het boek werd pas een wereldsucces na zijn overlijden, triest genoeg…..Een boek schrijven over iemand met een vrij grauw, onopvallend leven, waarin vervolgens ook niets heel opzienbarends gebeurt; als je dat hoort denk je toch dat dat niks kan worden…Ik stelde me William’s redacteur wel eens voor tijdens het lezen: ‘Oh, John, er gebeurt dus eigenlijk…niet zo veel?’Het fenomenale is dus dat dit indruist tegen alle wetten om iets pakkends op te zetten, het bevestigt de stelling “als je tegen de grondregels ingaat, doe het dan vol overtuiging”. Met een ongelooflijk gevoel voor psychologie, voor detail, daalt Williams af in de ziel van een universitair docent die iets van zijn leven probeert te maken met een verkeerd gekozen vrouw naast zich, in een omgeving die hem lang niet lijkt te zien of te waarderen, en als die waardering toch nog komt….wordt hij er eigenlijk voor gestraft. Zo intelligent en zo ontroerend.


Muziek

Tja, daar heb ik hetzelfde probleem mee als met boeken: mijn excuus aan alle fantastische muziek die ik niet noem….Maar met het derde pianoconcert van Rachmaninoff heb ik iets wat niet valt uit te leggen. Er zijn dagen dat ik het stuk niet kan horen omdat het me teveel emotioneert. Het lijkt alsof het volkomen organisch ontstaat, elke keer weer, ik hoor geen technisch vernuft hoewel het stiekem heel intelligent in elkaar zit, maar dat hoor je niet. Het balanceert zo mooi tussen levenslust en weemoed, dan weer een beetje de ene kant op, dan een beetje de andere kant. Rachmaninoff was zelf een zeer goede pianist, dat hoor je. De uitvoering van dit stuk door pianist Lazar Bermann en gedirigeerd door Claudio Abbado is onovertroffen, vind ik.


Film

The Unbearable Lightness Of Being.Ook al weer zo’n hoogstandje van verfijnde psychologie. De acteurs zijn fenomenaal. Ik zou de film verplicht willen stellen voor al die Nederlandse scriptschrijvers die de acteurs alsmaar letterlijk laten uitspreken wat ze voelen en bedoelen. Deze film is een hoogtepunt van “het verhaal onder het verhaal spelen” en zo is het leven zelf immers ook: onder onze gesprekken vind maar al te vaak het ware gesprek plaats. Vooral de eindeloze scène waarin Juliette Binoche de minnares van haar man, gespeeld door Lena Olin, langdurig fotografeert en tijdens die sessie door alle emoties heengaat die deze moeilijke situatie oproept (en hetzelfde overkomt Olin), is ongekend. Een acteurs-hoogtepunt en een van de beste verhalen over de mooie en pijnlijke kanten van de liefde.


Kunst

Ik ben een slechte op het gebied van beeldende kunst. Ik ga zelden musea in, vooral moderne niet….Maar op de schilderijen van Harald Calle, een Vlaamse schilder, was ik direct verliefd.Niet voor niets heb ik er een uitgekozen als cover voor mijn boek.Zijn semi-realistische stijl, een beetje mysterieus, vervaagd, half-suggestief, geeft net genoeg en laat genoeg open.Vaak zie je iemand ronddolen in een ruig landschap, met ook niet al te rustig weer.Ik ben er heel blij mee dat Harald mijn vraag om een van zijn schilderijen als cover meteen “supertof” vond en gun hem grote roem.