Een week geleden: High Tea met Renee Knight

Vorige week vrijdag organiseerde Ambo|Anthos een High Tea met Renee Knight, de schrijfster van De Secretaresse. Ook ik mocht aanschuiven.

Bij binnenkomst zie ik direct al een aantal bekenden, bijna onvermijdelijk met dit soort bijeenkomsten. Het heeft toch altijd iets van een reünie. Gezellig.

De tafel is al feestelijk gedekt, in de kleuren van het boek, geel, of toch meer in de sfeer van Pasen? Het ziet er in ieder geval allemaal heerlijk uit. En meer dan voldoende.

Ik schuif meteen maar op het eerste de beste plekje dat ik zie, naast blogcollega Connie. Even later komt Renee Knight binnen en de schuift naast mij. In het begin is het allemaal nog wat onwennig en vervallen we onderling nog snel in het Nederlands, maar naarmate de bijeenkomst vordert wordt de voertaal toch steeds meer Engels. Wel zo aardig voor de eregaste ook.

foto: Karin Hazendonk

Als de meeste mensen er zijn ontkurkt Kanta van Ambo|Anthos de fles(sen) prosecco. Heerlijk. De meesten willen dan ook wel een glaasje bubbels. We proosten op Renee en op een leuke middag.

Dan durft iedereen ook wel wat van de schalen te pakken en zitten we heerlijk te smikkelen. Renee vraagt wat er nou precies voor haar ligt ( een mini-bananensoes ) en ze durft het aan om het te proberen. Ik geloof dat ze het wel lekker vond, ik heb tenminste geen vreemde geluiden naast mij gehoord.

We mogen ook vragen stellen. Maar omdat niet iedereen het boek al uit heeft, moeten we oppassen met spoilers, zeker wat betreft het einde, voor velen komt dat als een verrassing. Ik ben het daar niet mee eens, voor mij was het onvermijdelijk. Renee is blij dat te horen.

Ze vertelt dat ze zelf thrillers leest, maar dan niet van die gruwelijke, maar meer verhalen die je verrassen.

Een mooie vraag is: Welke vraag heb je nooit gekregen, maar had je wel graag willen krijgen? Het antwoord daarop is: Waarom ben je niet eerder begonnen met schrijven, ipv pas in je late 40’s. Ik flap er uit: ben je al zo oud dan? Totaal verbaasd. Dit zorgt voor de nodige hilariteit, gelukkig ook bij Renee. Ze is overigens 60, wat je haar totaal niet zou geven!

Ze heeft 2 a 3 jaar aan het boek geschreven. Maar niet continue, ze heeft bv ook aan het script van, haar vorige boek, Disclaimer gewerkt. De druk voor het tweede boek was ook groter, voelde ze zelf. Ze kon minder onbevangen schrijven. Het eerste boek heeft ze geschreven zonder dat er iemand van op de hoogte was. Bij het tweede boek weet je dat iedereen verwachtingen heeft door het eerste boek.

Tijdens het schrijven van een boek heeft ze aan het begin een globaal idee: een begin, een midden en het einde. Al kan dat uiteraard al schrijvend nog veranderen.

Ik vraag haar of ik over de Brexit mag beginnen. Al snel belanden we bij de Speaker of the House, John Bercow ( Ordehr, Ordehr! ). Inhoudelijk gaan we er niet heel erg op in. Wel vindt Renee dat in De Secretaresse een onderlaag zit die je kunt verbinden met de Brexit. Het niet gehoord of gezien worden, door de politiek of in het geval van het boek, je baas.

Na de opmerking van iemand dat ze het boek geen echte thriller vindt, wat ik met haar eens ben, ontstaat er een interessante discussie. Want hoe moet je een boek in de markt zetten? En, laten we eerlijk zijn, thrillers verkopen goed. Waarop ik inbreng dat als een boek als thriller in de markt wordt gezet en het dat, in mijn ogen, niet zo blijkt te zijn, dat ik me toch een soort bekocht voel. En dat ik het ook laat meewegen in mijn beoordeling. Maar is het weerwoord: hoe zou je het boek dan noemen? En daar komen we niet echt uit. Maar de discussie is interessant en geeft ook een klein kijkje in de keuken van de uitgeverij.

Langzaam wordt het tijd om af te gaan sluiten. Iedereen laat het boek signeren. We gaan nog even met z’n allen naar buiten voor een groepsfoto en dan is de middag voorbij.

Ik vond het erg leuk, en wat is Renee Knight een leuke vrouw! Enne…Ambo|Anthos, jullie mogen zoiets best vaker organiseren!

foto: Ambo|Anthos