Remember: I’m a genius

Vorige week kreeg ik een mailtje. Van Hebban. Ik had een VIP- meet & greet met John Boyne gewonnen. Helemaal leuk natuurlijk. Maar…ow, het is in Nijmegen. Niet direct naast de deur vanuit Leiden. Heen en weer treinen in de avond vond ik niet echt een goed idee. Maar wat dan?

Ik heb een oproepje op Facebook geplaatst wie er zin had om mee te gaan en een auto had. Al vrij snel reageerde Bianca. En na wat heen en weer gekletst was de B&B geboekt en zouden we gezellig een nachtje in Nijmegen blijven. Ik hou zo van dat soort spontane acties!

Maandag: Na een gezellige reis kwamen we rond 18 uur aan bij de B&B, in de Fort Kijk in de pot straat. Bijzondere straat naam. We hebben nog geprobeerd achter de herkomst te komen, maar verder dan een fort dat er met de naam heeft gestaan kwamen we niet.

Het was ook al snel tijd om naar de boekhandel te gaan, we wilden onderweg ook nog een hapje eten. Mijn verdwaalkwaliteiten zijn legendarisch, dus daar had ik Bianca al voor gewaarschuwd. Maar blijkbaar is mijn invloed zo groot dat we zelfs met Google Maps nog de verkeerde kant opliepen.

Eenmaal in het centrum was er weinig open, natuurlijk het is een maandag. Maar een leuk wok-to-go-tentje vonden we beiden wel wat. Na een behoorlijk vol, maar heerlijk bord met eten, was het echt tijd om de boekhandel op te zoeken.

Het was al lekker druk, maar omdat wij als VIP aanwezig waren, hadden we ook gereserveerde plaatsen op de eerste rij. Behoorlijk “in your face” voor John Boyne.

John werd geïnterviewd door Anja Adriaans, een Amerikaniste en zeker geen expert in John Boyne.

Als Ier had John uiteraard al het oudste café in Nijmegen gevonden: De Blauwe Hand. En het moet gezegd worden: dat accent….heerlijk!

Het boek: Een ladder naar de hemel staat centraal deze avond. Het boek zal de volgende dag verschijnen. Het boek gaat over een jonge adonis, een schrijver met talent maar zonder inspiratie. Het gaat om ambitie en het leven van en met een sociopaat. En het geeft een inkijkje in de literaire wereld.

In het boek lijkt het boekenwereldje geen leuke plek om te werken. Maar net zoals in elke beroepsgroep kom je ook in het boekenwereldje verschillende karakters tegen. John ziet het boek zelf meer als een satire. Maar ook een wereld waar je veel inspiratie kan opdoen. Een voorbeeld:

Hij sprak een beginnend schrijver die bij zijn redacteur bleef slapen. En zich leuk bezig hield met de kinderen van die redacteur. Een beetje vreemd wel. Maar volgens die schrijver niet, want als je goed contact hebt met het gezin van de redacteur, dan zal deze je niet zomaar laten vallen. Dit is waargebeurd en heeft John dan ook in zijn boek gebruikt.

Een grote vraag in het boek, volgens John, is: wat heb jij meegemaakt in je leven dat je per se wilt dat de wereld jou als wereldberoemd schrijver moet zien?

In het boek moest ook een bestaande en bekende schrijver voorkomen. Dat is Gore Vidal geworden, een schrijver die John bewondert. Deze Vidal is de enige die de hoofdpersoon doorziet en beter is in het spel dat de hoofdpersoon speelt.

Dan is het tijd om een stukje voor te lezen. En ik weet nu al dat als ik dit stukje straks in het boek lees, dat ik dan weer moet glimlachen bij de herinnering aan vanavond.

Hij heeft 18 maanden geschreven aan het boek. Het begint met een idee, karakter of een thema. Het plot werkt hij van te voren niet uit. Dit in tegenstelling tot zijn eerste paar boeken. De interviewster zag voor zich dat hij tijdens het schrijven allemaal puzzelstukjes heeft die uiteindelijk in elkaar moeten passen. Maar dat is niet hoe hij werkt. Hij schrijft gewoon het verhaal, in een keer. En daarna volgen er nog 8 a 9 versies waarin hij dingen kloppend maakt en eventueel research doet.

Hij denkt soms dat het verhaal al ergens verstopt zit in zijn hoofd, klaar om geschreven te worden. En…Remember: I’m a genius, zegt hij. En aan het einde van de eerste versie weet je pas wat je niet weet en dan gaat hij op onderzoek uit. Maar hij zal niet snel schrijven over een onderwerp waar hij helemaal nog niks over weet. Een belangrijke reden om zo te werken is dat als hij niet eerst schrijft, maar onderzoek doet, is hij bang dat het enthousiasme uit en van het verhaal verdwijnt.

Even een puntje van kritiek: het valt mij op dat de interviewster slecht naar de antwoorden van John luistert. Dit merk je aan de vragen die ze naeen verhaal van hem stelt. Ze houdt zich erg vast aan de kaartjes die ze heeft voorbereid. En soms lijkt ze hem ook niet helemaal te verstaan.En lijkt ongeïnteresseerd. Gelukkig is John zo enthousiast dat het minder stoort, dan het anders wellicht had gedaan. En dat vind ik jammer.

De meeste boeken die John schrijft gaan over mensen die gewond zijn door het leven, maar in Een ladder naar de hemel is de hoofdpersoon juist degene die verwond.

Hij kan zich boos maken over hoe vrouwelijke auteurs als “minder” worden gezien. Dat ze minder erkenning krijgen. Zijn verhandeling hierover maakt het voor mij duidelijk: hij is een feminist.

Dan is het weer tijd om iets voor te lezen. En tijdens het voorlezen doet de hoofdpersoon eigenlijk precies hetzelfde als wat hij deed: een gepassioneerde verhandeling geven. De kop die hij trekt bij die ontdekking is geweldig! Ook merkt hij op dat het bizar is om tijdens een lezing voor te lezen over een lezing.

Het boek draait erg om het gebruik van verhalen van anderen. Het lijntje tussen een verhaal horen ( van bv een familielid of een vriend ) en het daadwerkelijk gebruiken voor een verhaal is dun. Het gaat hierbij om de vraag: wie is de eigenaar van het verhaal? En is er wel een eigenaar van een verhaal?

Ik vraag hem welke cover hij mooier vindt: de Nederlandse of de Engelse. En als hij eerlijk is, kan hij niet kiezen. Ze zijn beiden mooi op hun eigen manier. Maar omdat hij nu in Nederland is, kiest hij toch voor de Nederlandse.

Het gaat ook nog even over het vertalen van zijn boeken. De beste vertalers zijn degenen die hem emailen met een inhoudelijke vraag over het verhaal. Hij heeft inmiddels 17 boeken geschreven en die zijn in zo’n 50 talen vertaald. Nederland is het eerste land, naast zijn eigen land, waar Een ladder naar de hemel verschijnt.

Dan is de lezing klaar. En omdat wij de VIP’s zijn mogen wij als eerste naar de signeertafel. We krijgen een glaasje bubbels en het boek. Mooi ingepakt, als een echt cadeautje. Alleen jammer dat je het meteen al moet uitpakken om het te laten signeren.

Na de krabbel en de foto komen Bianca en ik Ans Stier tegen die onder andere voor de thrillerlezersblog schrijft. Dat vind ik ook altijd leuk van dit soort evenementen: je komt altijd andere recensenten/ bloggers tegen.

Moe, maar vol van de avond gaan we weer naar de B&B, waar we nog heerlijk nagenieten en vooral ook veel lol hebben.

Na een goede nacht en een heerlijk ontbijt is het tijd om te vertrekken. Wat een heerlijke dag hebben we gehad. Het voelt bijna als een mini-vakantie.

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s