Utrecht

Ik denk wel het een en ander over wat er gisteren in Utrecht gebeurd is. Maar moet ik dat wel met jullie delen?

Ja, dat denk en wil ik wel. Ik heb in het verleden al vaker over dit soort vreselijke gebeurtenissen geschreven. Dus zeker nu er in ons eigen land iets is gebeurd, kan en wil ik niet stil zijn.

Utrecht, een stad waar ik graag kom. Een mooie stad in het hart van ons land. Een stad ook waar een vriendin met haar gezin woont. Dus toen ik gisteren de eerste berichten hoorde over wat er aan de hand was, gingen mijn eerste gedachten naar haar uit. Logisch, lijkt mij. Ik heb de hele middag intensief contact met haar gehad ( lang leve de moderne technologieën ) en daardoor, denk ik, het allemaal nog weer anders beleefd dan de gemiddelde tv kijker.

Dat is natuurlijk allemaal peanuts vergeleken bij wat de mensen die direct betrokken zijn meemaken. De familie en vrienden van de 3 overleden slachtoffers. Ik wil niet eens bedenken wat dat met je doet, dat is te groot om je voor te stellen. En dan de familie en vrienden van de slachtoffers die nu liggen te vechten voor hun leven. Ook dat gaat mijn verstand te boven.

De hulpverleners die onder die extreme omstandigheden, voor het oog van de camera, hun werk moesten doen. Mensen die nog meer onder een vergrootglas liggen. Er zullen vast dingen niet gegaan zijn zoals de bedoeling was. Maar je kan zoveel oefenen als je wilt, de werkelijkheid is toch anders. Dan word je toch geconfronteerd met mensen die overleden zijn. Dat doet wat met je.

Het hoe of wat is nog onduidelijk. En misschien gaan we nooit de hele waarheid weten. En doet dat er toen? Misschien. Maar het veranderd niks aan het feit dat er 3 mensen overleden zijn door toedoen van een ander, een onbekende. Dat er 3 mensen vechten voor hun leven. Door toedoen van een ander, een onbekende.

Het is vreselijk wat er gebeurd is en laten we denken aan de slachtoffers. En misschien, heel misschien iets minder met de vinger naar elkaar wijzen…

Eén reactie

Reacties zijn gesloten.