In de maneschijn van M.J. Arlidge

Genre: Thriller

Uitgever: De Boekerij

2018

523 bladzijden

ISBN: 9789022585566

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het recensie-exemplaar

Het verhaal

Er waart iets dodelijks rond in het bos. Eerst moesten de wilde paarden eraan geloven. Nu zijn het onschuldige mannen en vrouwen die worden vermoord door een gedaante zonder gezicht. Verdwaald in het donker proberen ze te vluchten, zich te verstoppen. Wanhopig roepen ze om hulp. Maar er is niemand die ze kan horen…

Helen Grace ziet zich geconfronteerd met een nieuwe nachtmerrie. De slachtoffers hangen met pijlen doorboord aan de statige oude eiken in het bos. Waarom worden hulpeloze -vakantiegangers opgejaagd tijdens het campingseizoen? Wat hebben de moorden te betekenen? Is dit soms het werk van een psychopaat? Of is het een teken van een occulte samenzwering en worden de slachtoffers geofferd aan het bos zelf? Helen moet zich in het duister wagen om de waarheid achter deze wel heel macabere zaak te achterhalen.

Cover

Onheilspellend zwart. Felle blauwe letters. Witte takken van bomen en uiteraard de maan. Het is duidelijk: dit wordt geen gezellig boek.

Mijn mening

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: op Goodreads staat dat dit het meest duistere deel tot nu toe is. Ik ben het daar niet mee eens. Althans…niet helemaal.

De moorden zijn gruwelijk, evenals de confrontatie met de dader, die in de boeken van Arlidge altijd aanwezig zijn en die erbij horen.

Wat mij juist opviel aan dit boek is dat hoofdpersoon Helen Grace behoorlijk positiever in het leven staat. Ze is nog steeds geen zonnestraaltje, maar voor haar doen lijkt het leven bijna leuk. Ze is in ieder geval minder destructief. Verfrissend om te lezen.

Daardoor is het contrast met de moorden wel extra groot. Hoe komt iemand er toen om zijn slachtoffers ondersteboven aan een boom te hangen? En met een kruisboog neer te schieten?

Gedurende het lezen wordt je als lezer een aantal keer op het verkeerde been gezet. De ene keer wat duidelijker dan de andere. Ik dacht op een bepaald moment toch echt op het goede spoor te zitten. Mooi niet dus. En dat blijft leuk.

Ondanks dat dit al het achtste deel is in de serie verveelt het mij nog niet. Ik vond het wel wat voorspelbaar worden, maar dit boek heeft dat gevoel, gelukkig, weer helemaal teniet gedaan.

Arlidge schrijft heerlijke boeken die verslavend zijn. Laat hem nog maar lekker doorgaan met deze serie! Al heb ik begrepen dat de volgende een stand alone zal zijn…

GOED