Tof, toffer, tofst

Tof, toffer, tofst

Afgelopen zondag was het opeens zover: De Boekenbeurs in Antwerpen! Lang naar uitgekeken en opeens is het dan zover.

Veel te vroeg ging het wekkertje, maar het vooruitzicht was het waard. In Breda trof ik Inki en samen reisden we naar Antwerpen. In de trein hadden we een heel bijzonder gesprek met een andere passagier. Vooral over kunst en een Spaanse kunstenares, Lita Cabellut. Zulke onverwachte gesprekken geven al een mooi randje aan een dag die nog moet beginnen.

Wat dit jaar opvalt is dat we niet direct geconfronteerd worden met zwaar bewapende militairen. Zou het in België ook weer wat rustiger zijn? Ik hoop het van harte.

Aangekomen bij Antwerpen Expo valt ons direct op dat het een stuk rustiger is dan vorig jaar. Dit gevoel zal ook de hele dag blijven. Nu moet ik wel opmerken dat we er vorig jaar op een Belgische feestdag waren.

Na de nodige sanitaire stop begeven we ons naar de uitreiking van de Hercule Poirotprijs. Ook hier valt weer op hoe weinig mensen er zijn. Wel treffen we er oude bekende Bert Bergs. We sluiten bij hem aan en hebben de grootste lol. Ook maar even uitgelegd dat je niet aan een Nederlander kan vragen of hij je even wil trekken, als je een foto nemen bedoelt. Tranen liepen over de wangen, buikpijn van het lachen. En dan moet de uitreiking nog beginnen.

Als eerste wordt de Debuutprijs uitgereikt. De winnares is Maja Wolny met haar boek De boekenmoordenaar. Inki naast mij reageert heel enthousiast, het zal dus zeker een terechte winnaar zijn.

De genomineerden voor de Hercule Poirotprijs zijn: Toni Coppers, Bob van Laerhoven, Jos Pierreux, Jan van der Cruysse en Kevin Valgaeren. De laatste kon helaas niet aanwezig zijn ivm andere verplichtingen. De publieksprijs gaat, geheel volgens de verwachtingen naar Toni Coppers. De winnaar van de Hercule Poirotprijs is dit jaar: Jos Pierreux! Na de uitreiking volgt een laureatenpraatje. Dat hoort volgens mij jubelend te zijn over een winnaar, maar de man die het praatje presteert het om te zeggen dat een eerder boek van Pierreux slecht was. Wij zitten echt even te klapperen met onze oren, dit heeft hij niet echt gezegd. Wel dus…

.IMG-20181030-WA0009

Na de uitreiking worden we uitgenodigd voor een hapje en een drankje in de stand van Knack. Of wij ook specifiek uitgenodigd zijn…vast niet, maar we sluiten wel aan. En gebruiken de gelegenheid om met deze en gene te netwerken. De wijn en de broodjes waren lekker. De gesprekken leuk en soms onthullend. Door het borrelen missen we wel het interview met Samuel Bjork. Later horen we dat er ook maar een stuk of 10 mensen waren. Dat is echt weinig voor zo’n internationale auteur.

Wij besluiten vast naar de plek te gaan waar Samuel Bjork straks gaat signeren. Maar er is nog niks aangegeven. Ook kunnen wij nergens het boek vinden wat we nog willen kopen. Dat er een best groot reclamebord bij de boeken staat maakte niet uit, wij keken er overheen.

Na onze vraag over waar hij zo zal signeren wordt er ruimte gemaakt en staan wij zomaar vooraan. Terwijl wij ook hier hele rijen hadden verwacht.

IMG-20181030-WA0012

Tijdens het wachten word ik nog onaangenaam verrast. Er lopen 2 levensgrote poppen rond. En die vind ik dus doodeng! Ink wil met ze op de foto, dus dat doen we. Dan willen de poppen ook dat ik op de foto ga. Eh, nou nee…bedankt. Uiteindelijk toch gedaan, bibberend en met een hartslag van ruim boven de 100.

Toen was het tijd voor Samuel Bjork. Wat een leuke man is dat zeg! Heel vriendelijk. Zo gaaf om hem te ontmoeten, want wees eerlijk: zo vaak krijg je de kans niet. En ik vind zijn boeken geweldig, dus ja, heel tof.

IMG-20181030-WA0016

Omdat we vooraan in de rij stonden waren we dus ook snel klaar. Nu was Griet op de Beeck aan de beurt. Wij hebben beiden een zwak voor haar, en genieten enorm van haar boeken. En al was het voor allebei niet de eerste keer dat we een boek zouden laten signeren, we wilden het toch weer graag. Aangekomen in de hal waar Griet zou zitten, zag ik haar eigenlijk direct zitten. Maar er stond helemaal geen rij, terwijl we vorig jaar meer dan een uur in de rij hebben gestaan. We twijfelden dus even, maar ze was het echt.

IMG-20181030-WA0001

 

 

De ontmoeting was eh….ongemakkelijk, denk ik dat je het kan noemen. Geen idee waar het precies aan lag, maar de foto spreekt wat dat betreft boekdelen.

De mensen die we echt wilden zien hebben we gehad, dus verder gaan we buurten bij de schrijvers die we leuk vinden. Dus Sterre Carron, Koen Strobbe, Jo Claes, Jan van den Cruysse en Toni Coppers. Leuke gesprekken gehad en natuurlijk foto’s gemaakt.

We eindigden de dag bij een workshop van Toni Coppers over het schrijven thrillers. Eerlijk gezegd zou ik uren naar die man kunnen luisteren. Fijne stem en hij kan boeiend vertellen. Veel te snel was dat dus voorbij.

Net als de dag. Die is werkelijk omgevlogen. We zijn er ruim 7 uur geweest, maar ik heb geen moment me verveeld. Het was een mooie, bijzondere, toffe, maffe en bizarre dag. En het leuke is: 10 november mag ik weer!

 

 

Advertenties
Hart-Slag van Joanne Carlton

Hart-Slag van Joanne Carlton

Genre: Young Adult

Uitgever: Hamley books

2018

ISBN: 9789082893908

Ik las dit boek voor het boekvonnis van Thrillerlezers.

Het verhaal

Laat elk moment tellen.

Sam en Jasper zijn hartsvrienden sinds een tragedie in hun kinderjaren hen bij elkaar bracht. De twee geloven dat ze alle tijd van de wereld hebben om hun doelen te bereiken. Hun levens worden brutaal verstoord wanneer ze vernemen dat Jasper terminaal ziek is door een tumor in zijn hart.

Het vooruitzicht voorgoed afscheid van elkaar te nemen valt de twee zwaar. Met nog slechts enkele dagen te leven, is Jasper vastbesloten om de korte tijd die hem nog rest, te benutten. Hij smeekt Sam om zijn laatste wens, om eenmalig te mogen zingen voor een publiek, te vervullen.

De gebroken vrienden laten alles wat ze kennen achter om het onmogelijke te bereiken, terwijl ze tegelijkertijd worstelen met hun verdriet, verlies en het onvermijdelijke afscheid.

 

Cover

IMG_20181009_111504

De cover van het Nederlandstalige boek komt, nog, beter tot zijn recht in combinatie met die van het Engelstalige boek. Op het Nederlandse boek zie je een gitarist, geen hoofd, geen gezicht. Vrij voor je eigen fantasie. Op het Engelse boek zie je een meisje dat met haar handen een hart vormt richting het podium. Zo kijken beide hoofdpersonen als het ware naar elkaar. Mooi, heel mooi. Zeker als je het boek uit hebt.

 

Mijn mening

Het boek is uit. En dan…Naast de brok in mijn keel en de volgesnotterde zakdoekjes denk ik even helemaal niks. Wat een verhaal! Het moet echt bezinken voor ik er iets zinnigs over kan zeggen…

Sam en Jasper zijn hartsvrienden. Dol op elkaar, zonder romantische gevoelens. Door een traumatische gebeurtenis uit haar jeugd durft Sam geen mensen meer in haar hart te sluiten, maar Jasper weet toch in haar hart te kruipen.

Zowel Sam, als Jasper zijn moeilijke mensen. Sam omdat ze totaal niet sociaal is, op het autistiforme af. En Jasper omdat hij zich ten koste van zichzelf aan de, zo denkt hij, verwachtingen van zijn ouders wil voldoen. En daarvoor laat hij zijn grote droom een droom blijven.

Halverwege het boek is er een deel dat iets minder interessant is en iets te langdradig. Daar had wat mij betreft meer vaart in gemogen. Ik bleef wel doorlezen, wat dan weer een verdienste van de schrijfster is, want het is een boek waarvan je moet weten hoe het af zal lopen.

De muziek in het boek is goed gekozen en kwam behoorlijk goed overeen met het beeld dat ik zelf van Jasper had gevormd. Dat vond ik wel bijzonder. En doordat ik de muziek kende gaf dat, voor mij, in het verhaal een extra dimensie. En sowieso is muziek, voor mij, emotie. Topsong wat dat betreft is voor mij: No sound but the wind van Editors. En dat stond “toevallig” aan toen ik de laatste bladzijden las. Waardoor ik misschien nog extra emotioneel was. Maar zo passend bij het boek, dat het niet erg was.

Joanne beschrijft de benauwde momenten van Jasper zo goed, dat het mij soms ook de adem benam.

Ik heb nog niet eerder een boek gelezen waarbij ik het zo moeilijk vind om mijn mening te verwoorden. Aan de ene kant omdat het zo emotioneel is. Maar aan de andere kant ook omdat het boek werkelijk geniaal in elkaar steekt en ik dit niet uit kan leggen zonder te spoileren. Dus dat moeten jullie dan maar van mij aannemen. De schrijfster liet mij werkelijk in verwarring, en verdriet, achter.

Ik kan niet anders dan dit boek de volle waardering geven:

Adembenemend

IJsengel van Nathalie Pagie

IJsengel van Nathalie Pagie

Genre: Literaire thriller

Uitgever: De Boekerij

2018

ISBN: 9789022584996

Dank aan uitgeverij De Boekerij voor het recensie-exemplaar

Het verhaal

De brute ontvoering van mediamagnaat Berndt Müller zet heel Zweden op zijn kop. Zijn vrouw en dochters zijn wanhopig en gaan, tegen het advies van de politie in, met de ontvoerders in gesprek. Maar wanneer ze het geëiste losgeld betalen, verandert er niets; Berndt blijft spoorloos.

Als blijkt dat de ontvoerders allen hun eigen redenen hebben voor het misdrijf, slaat de vlam in de pan. Intussen ontdekt een klein meisje dat Berndt wordt vastgehouden op een onbewoond eiland voor de kust van Göteborg. Even lijkt zijn redding nabij, maar dan blijkt dat het meisje net zo gevangen zit als hij…

Cover

IMG_20181022_123604

De cover straalt een ongelofelijke kou uit. Je ziet een meisje op een sneeuwvlakte, een bossige omgeving op de achtergrond. Zonder het boek gelezen te hebben kun je je al een voorstelling maken van de kou die je in het boek tegen zult komen.

Mijn mening

Meteen aan het begin is al duidelijk wat er gaat gebeuren en waarom. Je zou dan een minder spannend boek kunnen verwachten, maar niets is minder waar. Door de, goed beschreven, onderlinge relaties en problemen blijf je lezen. Wat ook helpt zijn de korte hoofdstukken, daardoor vlieg je door het boek heen.

Verschillende personages ( Rasmus, Berndt en Svenja ) zijn behoorlijk goed uitgewerkt. Hun motieven en gedragingen zijn logisch, binnen hun karakter. Ook van de verschillende bijpersonages kreeg ik een duidelijk beeld van wie ze zouden kunnen zijn. Dat is duidelijk een kracht van de schrijfster.

Ook weet ze heel duidelijk de kou over te brengen. Ik kreeg bijna de neiging de kachel hoger te zetten of een trui te pakken :).

Het verhaal is spannend, zeker ook door de gebeurtenissen op het eiland. Één puntje van kritiek: aan het einde van het boek komt er een konijn uit de hoge hoed, die van mij lekker in die hoed had mogen blijven zitten. Ik vond het zelfs jammer dat het konijn tevoorschijn kwam, want het deed, voor mij, afbreuk aan de kracht van de rest van het verhaal. Te voorspelbaar.

Al met al vind ik dat Nathalie Pagie een geweldig boek heeft geschreven, daarom:

Goed

Wraakzucht van Tom Bergs

Wraakzucht van Tom Bergs

Genre: Thriller

2018

 

Het verhaal

In een bejaardentehuis in Keerbergen wordt oud-politieman Georges Tambeur koelbloedig doodgeschoten. Vrijwel meteen komen speurders Johan Pieters en Sophie D’Hondt erachter dat het wapen waarmee de man werd vermoord, gestolen werd tijdens een woninginbraak in Boortmeerbeek. Maar was dat wel echt een inbraak of is er meer aan de hand? Het onderzoek leidt hen naar nog meer bejaardentehuizen in de regio en ook naar Brouwerij Haacht. De speurders komen terecht in een onderzoek met veel kandidaten, verschillende motieven, maar amper bewijzen. Op de koop toe moeten ze het ook nog eens met een man minder zien klaar te spelen. Hoofdinspecteur Louis Fransen, die het team jarenlang geleid heeft, gaat immers met pensioen. Slagen ze er ook zonder zijn hulp in om de dader tijdig te klissen? En hoe gaat het nu verder met Johan en Luna? Je ontdekt het in een verhaal waar naast wraak, ook liefde een rode draad is.

 

Cover

Een gang in een gevangenis, zicht op de cellen. Een intrigerende cover die mij wel nieuwsgierig maakt.

 

Mijn mening

Ik heb best even getwijfeld of ik deze recensie zou schrijven en plaatsen. Uiteindelijk heb ik besloten het toch te doen. Waarom? Omdat niet alle boeken die je leest goed kunnen zijn en ik geen jubelblog wil zijn waar je alleen juichende recensies leest. Ik wil eerlijk zijn, ook als mensen dit vervelend vinden.

Uit bovenstaande blijkt al dat ik niet heel enthousiast ben over het boek. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het boek niet heb uitgelezen, geheel tegen mijn principes in. Maar het is dat het een e-book was, anders was ik er vliegtuigjes van gaan vouwen en zou mijn tijd, en het papier, beter besteed zijn.

Wat is er dan mis met het boek?

Er hebben 2 redactrices aan het boek meegewerkt. Maar daar is weinig van te merken. Nou ken ik toevallig 1 van de twee dames en weet ik zeker dat ze het met de beste bedoelingen gedaan heeft. Maar ze is geen professioneel redacteur. En ik zou daar de volgende keer toch wat meer geld in stoppen.

Het is eerste lachmoment ( onbedoeld natuurlijk ) kom ik al vrij snel tegen: “belandde zijn wagen in het ziekenhuis.” Serieus, ik verzin het niet.

Daarnaast de overvloed aan namen, wat een brij. En ook zo onnodig. Voorbeeld: Meestal haalde hij zijn broodjes bij bakker x, maar vandaag bij bakker y. Wat maakt mij het nou uit waar hij zijn broodjes haalt en bij wie. Zeker omdat het niks met het verhaal te maken had.

En dan heb ik het nog niet over onlogische dingen: een moeder die zonder problemen haar kind in het ziekenhuis achterlaat. Hoe dan? Als moeder schreeuwt toch alles in je dat je bij je zieke kind wil blijven!? En als een verhaal samenhangt van dit soort ergernissen, wordt het voor mij onmogelijk om verder te lezen.

Samenvattend zou ik het boek een Baantjer meets Jip en Janneke noemen, maar dan geschreven voor een opstel op de basisschool.

Het zal geen verrassing zijn:

Dit boek krijgt van mij een dikke vette Laat maar

 

Show don’t tell

Show don’t tell

Onverwacht mocht ik gisteravond aanschuiven bij een schrijfworkshop gegeven door Jeroen Windmeijer en georganiseerd door iDOE Leiden. Locatie: I scream coffee. Tussen het schrijven door werden we verwend met drankjes en zelfs een stukje taart, dadeltaart in mijn geval.

953154_M

Na een kort voorstelrondje gaan we aan de slag. Jeroen vertelt dat hij best een beetje zenuwachtig is omdat het de eerste keer is dat hij een workshop geeft.

Het thema van de workshop kun je omschrijven als: “Show don’t tell” Beschrijvingen geven zonder subjectieve woorden en zonder iets specifiek te benoemen. Klinkt lastiger dan het was. We doen een 5-tal oefeningen:

  • Beschrijf een eenvoudige handeling
  • Beschrijf de ruimte waar we zitten
  • Beschrijf een straat in het najaar ( zonder het woord herfst te noemen )
  • Beschrijf een echtpaar dat afscheid neemt van elkaar. Eén keer liefdevol en één keer alsof de scheiding niet lang meer zal duren
  • Beschrijf een dier dat medelijden oproept en daarna dat het dier vertedering oproept

Uiteraard ga ik de tips en tricks hier niet delen. Daar gaat dit verslag ook niet om.

1209121_M

Het is leuk om te horen hoe verschillend we invulling geven aan dezelfde opdracht. En leerzaam is het ook. Je bent toch snel geneigd om teveel toe te voegen.

Ik zal 1 verhaaltje dat ik schreef met jullie delen:

De zon schijnt laag tussen de bomen door. Het licht speelt met de kleuren van de bladeren. Ik speel met de bladeren en raap kastanjes. Het ruikt fris, alsof het net geregend heeft. Ik dans verder, tussen de bomen.

Het was een leerzame en vooral ook gezellig avond. En erg leuk dat ik mocht aanschuiven!

Leesmaand september

Leesmaand september

Oktober is alweer halverwege en dus is het hoog tijd om terug te kijken op de boeken die ik in september las.

3705550_M

1  Zeezicht van Linda van Rijn

Jan en Anouk brengen hun vakantie door in een luxe villa in Egmond aan zee. Anouk krijgt een affaire met een strandtenteigenaar. En als Jan na het feestje voor zijn 40e verjaardag verdwijnt staat hun veilige leventje helemaal op zijn kop. Een van de betere boeken van Linda van Rijn, naar mijn mening. 3,5 sterren

2  Schaduwen van Yvonne Franssen

Het verleden achterhaald het heden altijd. Lees hier mijn recensie. 4 sterren

3  Het verdwenen kind van Mary Higgins Clark

Laurie wordt op 4 jarige leeftijd ontvoerd. Twee jaar later keert ze ogenschijnlijk ongedeerd weer terug. Maar is dat wel zo? Lees hier mijn recensie. 4 sterren

4  Vechtvis van S.E. Hinton

Rusty-James is de stoerste jongen van de school. Niet erg intelligent en laat daarom liever zijn vuisten spreken. Hij kijkt op tegen zijn oudere broer: Motorcycle-Boy. Lees hier mijn recensie. 4 sterren

5  Mij zie je niet van Loes den Hollander

De ene vrouw heeft haar kind verloren door zelfmoord en zint op wraak. De ander heeft ontslag moeten nemen omdat ze beschuldigd werd van ongewenste intimiteiten. Ergens kruisen hun levens elkaar, met alle gevolgen van dien. Lees hier mijn recensie. 1,5 ster

6  Heimwee naar bloed van Dario Correnti

In de buurt van Bergamo loopt een seriemoordenaar rond die zijn inspiratie lijkt te halen uit een seriemoordenaar uit een andere eeuw. Een oude rot en een net afgestuurde journalist gaan de gangen van de moordenaar na. Lees hier mijn recensie. 4 sterren

7  Sprong in het diepe van Tamara Haagmans

Tessa verliest en haar baan en haar vriend op hetzelfde moment. Als haar moeder een reisje naar Duitsland aanbiedt twijfelt ze behoorlijk, maar ze besluit toch te gaan. Daar belandt ze in een avontuur die haar op verschillende plaatsen brengt. Lees hier mijn recensie. 3,5 sterren

Vanaf oktober beoordeel ik de boeken niet meer met sterren, maar als volgt: adembenemend, goed, oké en laat maar.

Fijne leesmaand allemaal enne….

Lees en geniet nooit met mate!

 

Coming Out-dag in Leiden

Coming Out-dag in Leiden

Gisteren was het Coming Out-dag. Een dag waarin centraal staat dat je weet dat je jezelf kan en mag zijn. Het COC Leiden organiseerde om die reden een lunch op één van de mooiste plekken in Leiden: de Koornbrug.

 

De brug was mooi versierd in de regenboogkleuren, het zag er echt uitnodigend uit.

De lunch werd geopend door wethouder Yvonne van Delft ( Groen Links ). Zij benadrukte dat het fijn is dat in Nederland ogenschijnlijk een goede acceptatie is, maar dat er nog veel ruimte is voor verbetering onder de oppervlakte. Wel is ze heel trots dat in Leiden alle politieke partijen het Regenboogakkoord hebben ondertekend.

 

En dan is het tijd om te eten en vooral ook contact te maken met andere aanwezigen. Aan onze tafel zitten bijvoorbeeld ook de voorzitter en vice-voorzitter van studentenvereniging SSR. Heel interessante en leuke gesprekken gehad, over veel verschillende onderwerpen. Zoals je ook op de foto ziet, er was ook iemand van de politie aanwezig. Iemand van de universiteit Leiden, van het Sociaal Wijkteam, diverse media en ik vergeet er nu vast nog.

Er schoven allerlei verschillende passanten aan. Erg leuk was de groep Duitse toeristen die, na uitleg over wat de bedoeling was van de lunch, gezellig aanschoven.

Een mede COC-vrijwilliger was die ochtend bij het hijsen van de Regenboogvlag in Katwijk geweest. Daar had hij van een jongedame een cheque overhandigd gekregen. Zij had 30 regenboogvlaggen besteld en die uitgedeeld/ verkocht onder vrienden en familie. Ze heeft ze ook allemaal zelf in Katwijk rondgebracht. Maar de vraag was zo groot dat ze er nog 40 bij heeft moeten bestellen. Nadat alle vlaggen verdeeld waren hield ze onder de streep nog een bedrag over en dat heeft ze gedoneerd aan het COC Leiden.

 

De lunch was een mooi moment om de cheque te overhandigen aan de voorzitter van het COC, die uiteraard heel blij was met het gebaar en het bedrag.

Het was een gezellige lunch en ik heb mensen gesproken die ik anders niet zo snel gesproken zou hebben. En dat is altijd leuk.