“Dit is de film die ik niet wilde maken”

Wat: Documentaire Ik alleen in de klas

Van: Karin Junger

Ẃaar: Bovenin de Zijlpoort in Leiden

Door: Humanistisch Verbond afd. Leiden

Wanneer: 30 augustus 2018

 

Via mijn vrijwilligerswerk bij het COC kreeg ik de kans om deze documentaire te gaan zien. Samen met 3 collega’s.

De locatie vond ik erg bijzonder. Op zolder IN de Zijlpoort. Eén van de 2 nog overgebleven stadspoorten in Leiden. Alleen die trap…daar krijg ik vast nog nachtmerries van!

IMG_20180830_194922

 

Bij de introductie gaf de regisseur, die ook aanwezig was, al aan: “dit is de film die ik niet wilde maken.”

Ze is getrouwd met een zwarte man en heeft dus gekleurde kinderen. Zij wilde, misschien wel heel naïef, dat de kleur van de kinderen geen rol zou spelen in het leven van die kinderen. Maar de praktijk bleek anders. Nadat haar dochter had verteld dat ze op de opleiding werd buitengesloten ontstond voor Karin de noodzaak om de film te maken.

Voor de film is ze met een groep vrienden van haar kinderen naar een kasteel in Frankrijk getrokken. Daar vertellen ze allemaal hun verhaal…

IMG_20180830_202236

Ik ga natuurlijk niet de hele documentaire samenvatten, dat zou ten allen tijden afdoen aan wat de docu oproept.

De verhalen van de jongeren worden door henzelf verteld met de ogen dicht. Ook worden ze nagespeeld. Wat mij opviel, en vooral raakte, is dat bij de herbeleving ALLE jongeren er geraakt en gepijnigd uitzagen. Ook als het al jaren geleden was. Letterlijk onvoorstelbaar voor mij als blank meisje. Heel indrukwekkend.

Na de film was er ruimte voor het stellen van vragen. Aan Karin Junger en in goede banen geleid door Bahram Sadeghi ( die je zou kunnen kennen van de tv ).

IMG_20180830_213036

Opvallend was dat er naast Bahram nog maar 1 niet Westerse persoon aanwezig was. Verder allemaal blanken, en vooral ouderen.

Voor de vragen gesteld gaan worden zegt Bahram nog wel dat “hij niet kan garanderen dat we vanavond het probleem racisme zullen oplossen”, dit om teleurstelling te voorkomen. De toon was gezet.

De documentaire is nooit bedoeld als objectief, het gaat juist om de verhalen, ervaringen, gevoelens van de jongeren die aan het woord komen.

Een van de aanwezigen benoemd dat ze moeite heeft met het beeld dat blanken alles voor de wind zou gaan. Dat blanken het makkelijker hebben, want wij moeten ook knokken. Maar feit blijft dat donkere mensen bij voorbaat al een achterstand hebben, alleen al door hun huidskleur.

Uitsluiting in de klas ( of waar dan ook ) kan niet meer anna 2018. We leven in een multiculturele samenleving, uitsluiting hoort daar niet bij. Karin vertelt het voorbeeld dat bijvoorbeeld op lerarenopleidingen racistische grappen gemaakt worden, ten koste van donkere medeleerlingen. Dit zijn dus de mensen die over een aantal jaar onze kinderen les moeten geven. Dat is niet ok! Dat kan niet!

We moeten ook toegeven en misschien wel inzien dat iedereen vooroordelen heeft. Iedereen.

Je merkte wel een voorzichtig gevoel in de zaal dat mensen zich aangevallen voelen. Terwijl ik niet het idee heb dat het doel van de documentaire is. Het geeft je wel stof tot nadenken…

Ik vond het een indrukwekkende film, waar ik zeker nog over zal nadenken. Krijg je de kans hem ergens te gaan zien, is mijn advies: Doen!

Advertenties