Gespleten van Karin Slaughter

Genre: Literaire thriller

Uitgever: HarperCollins

2018

ISBN: 9789402701562

Ik mocht het boek van HarperCollins vast vooruit lezen. Dank daarvoor.

Het verhaal

Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Ze weet dat Laura een onopvallend maar tevreden bestaan leidt en nooit iets voor haar verborgen zou houden. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura elke week lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag verandert in een bloedbad, ziet Andrea een heel andere kant van haar. Een kant die mijlenver verwijderd is van de kalme zachtmoedigheid die ze van haar moeder kent. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea. Dan blijkt dat de schutter het op haar moeder gemunt had. De politie wil weten waarom, maar Laura weigert elke medewerking. Ze vraagt Andrea zelfs om haar te helpen allerlei sporen uit te wissen. Zo ontdekt Andrea dat haar moeder zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is. Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En kun je iemand nog vertrouwen als die een volslagen vreemde blijkt te zijn – ook als diegene je moeder is?

Cover

IMG_20180612_110846

Wit, met een zeer blank vrouwengezicht. Hand voor de ogen, rood touwtje als een soort ring om de ringvinger. Rode lippen. Duidelijk herkenbaar als een Karin Slaughter-cover. Ik hou van die herkenbaarheid. En van witte covers. Helemaal goed dus, deze cover.

Mijn mening

Ik ben fan van Karin Slaughter. Dat is geen geheim. En ook nu keek ik reikhalzend uit naar het nieuwe boek. En vorige week plofte hij op de deurmat, ik mocht hem vooruit lezen. En natuurlijk heb ik alles wat ik aan het lezen was opzij geschoven, de deurbel ui, telefoon op stil en genieten maar!

Maar was het ook genieten? Volgens mij kan Karin geen echt slechte boeken schrijven. Toch vond ik deze helaas wat minder. Zeker na de fantastische Goede dochter van vorig jaar. Dat boek had mij echt omver geblazen. Dat is bij dit boek niet het geval.

Waarmee ik niet beweer dat ik het een slecht boek vind, dat zeker niet. Ik heb het nog steeds met veel plezier gelezen.

Het is helaas weer een stand-alone. Wanneer zien we Will en Sara weer terug?! Ik vind het wel weer tijd worden.

Het verhaal wordt vertelt in augustus 2018 en in 1986. De gebeurtenissen in 2018 beleef je vanuit het perspectief van de dochter, Andy. Het verhaal van 1986 vanuit het perspectief van de moeder, Laura. Om en om wordt het verhaal uit de doeken gedaan, in behoorlijk lange hoofdstukken. Dat was echt iets dat mij opviel. Ik lees meestal van hoofdstuk naar hoofdstuk en stop absoluut niet midden in een hoofdstuk, dat is nu wel een aantal keer gebeurt. Geen probleem, maar dus wel opvallend.

De dochter noemt zichzelf regelmatig een amoebe, omdat ze weinig voorstelt en veel lijdzaam ondergaat. Hoe verzin je het? Amoebe?! Het woord van het boek, wat mij betreft. Sowieso valt het taalgebruik op. Het lijkt wat ruwer, dan in andere boeken. Wat minder netjes allemaal. Niet op een vervelende manier, want het past zeker binnen het verhaal.

Het verhaal zelf is spannend, maar misschien ook wat vergezocht. Alhoewel, tegenwoordig kun je het zo gek niet bedenken of het gebeurt. Alle lijntjes zijn goed uitgewerkt en ik werd regelmatig op het verkeerde been gezet.

Karin schuwt de maatschappelijke thema’s van toen en nu niet. Sektes, linkse acties, AIDS, vooroordelen, het komt allemaal voorbij.

Het is geen 5 sterren boek, maar nog steeds wel een goed boek.

4,5 sterren

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s