Leen eens een mens in plaats van een boek!

Afgelopen zaterdag, 3 maart, was het zover: Human Library in Leiden. Georganiseerd door We are Leiden ism BplusC vanwege het 10 jarig bestaan van BplusC.

Wat is de Human Library?

De Human Library is ooit gestart in Denemarken en vindt nu zijn weg over de hele wereld. Bij de Human Library staan menselijke boeken, verhalen centraal. Vooral mensen die regelmatig tegen vooroordelen aanlopen. De bedoeling is dat je als bezoeker een boek leent en daarmee in gesprek gaat.

Vrijdag was ik best een beetje gespannen, ik vond het best spannend. Zouden mensen wel zitten te wachten op iemand die vertelt over haar depressie? En hoeveel mensen komen er sowieso op af, het is tenslotte een nieuw evenement in de stad?

De boeken die je kon lenen gingen over:

Seksueel misbruik, vluchteling, groeistoornis, actievoerder, hiv-positief, economisch dakloos, ptss, transgender, borderline, verstandelijke beperking, Leienaar en natuurlijk depressief ( wat mijn boek is ).

 

De middag werd geopend door de directeur van BplusC en daarna een column van Anke Laterveer. Met toestemming mag ik de column plaatsen:

Human Library

Er is zoveel wat we niet zeggen. We zeggen niet dat het slecht gaat. We zeggen dat niet omdat het beter is, gezelliger, geaccepteerder om andere dingen te zeggen. Omdat wie vraagt hoe het gaat niet wil weten dat het slecht gaat. Omdat het ons confronteert met ons onvermogen. En we dat niet willen.

We zeggen dingen niet omdat we de woorden niet hebben. Want wat zijn woorden die horen bij pijn? Wat zeg je dan? Hé, hoe gaat het? Auw. Het gaat auw. Oh. En met jou? Dat zeg je niet. Je zegt dat het goed gaat. Ook als dat niet zo is.

We zeggen ook niet dat het fantastisch gaat. We zeggen niet dat we ons beter voelen dan ooit. Dat alles vandaag geluk is. Dat we gewoon heel erg goed zijn in wat we doen. En dat we er trouwens ook vandaag weer fantastisch uitzien. Omdat we nu eenmaal heel knap zijn. Omdat wie vraagt hoe het gaat niet wil weten dat het geweldig gaat. Omdat het ons confronteert met ons onvermogen. En we dat niet willen.

We zeggen die dingen ook niet omdat we de woorden niet hebben. Want wat zijn de woorden die horen bij euforie? Wat zeg je dan? Hé, hoe gaat het? Waaaaaaaaah! Het gaat waaaaaaaaaaaah! Oh. En met jou? Dat zeg je niet. Je zegt dat het goed gaat. Ook als het veel meer is dan dat.

We zeggen niet dat we niet weten hoe het gaat. Dat we wel willen zeggen hoe het is, maar we het zelf ook niet weten. Omdat we eigenlijk de hele dag nog niks gevoeld hebben. En nu we er over nadenken, een hele tijd al niet. Maar dat we daar nooit zo bij stil stonden. Omdat niet voelen fijner is dan je rot voelen en omdat wat we voelen er sowieso al nooit zoveel toe deed. Omdat wie vraagt hoe het gaat niet wil weten dat er niks is. Omdat het ons confronteert met ons onvermogen. En we dat niet willen.

Bovendien: wat zijn woorden die horen bij niets? Wat zeg je dan? Hé, hoe gaat het? …. Oh. En met jou? Dat zeg je niet. Je zegt dat het goed gaat. Ook als je geen idee hebt hoe het gaat.

Er is ook zoveel wat we niet vragen. Want we willen niet zeuren, niet storen, niet doordrammen, maar we willen wel weten. Toch? We willen weten wat je niet vertelt. We willen samen zoeken naar de woorden die je in je eentje niet kunt vinden.

Hé, hoe gaat het? Nou heb je even? Ja.

Anke Laterveer

 

Dan is het tijd voor de boeken om plaats te nemen in hun boekenkast. En begint het wachten op de lezers.

IMG_20180303_132006
Uiteraard heb ik een roze kleedje 😉

Al snel heb ik een eerste gesprek. Iemand uit Azië die vooral zijn/ haar verhaal kwijt wil. Maar ook wil weten hoe dingen hier in Nederland geregeld zijn. In het land van herkomst heeft een arts namelijk maar 4 a 5 minuten de tijd voor patiënten. Laat staan dat er therapie mogelijk is. Ik heb vooral meegegeven dat de ziekte maar een deel van de persoon is en dat de persoon niet de ziekte is!

Vrij snel volgt het tweede gesprek. Met 2 personen. Eentje met een bipolaire stoornis en de ander met depressies en eetstoornissen. Voor een groot deel was dit gesprek uitwisselen van ervaringen. Heb jij ook dat…? Dat leverde wederzijds veel herkenning op.

Het derde gesprek was iemand die mij intuïtief gekozen had en geen idee had wat mijn verhaal was. Toen ik zei wat mijn verhaal is, viel de persoon even stil. Ook hij/zij was bekend met depressies. En omschreef het mooi: het gaat dieper dan verdriet. Verdriet is huilen en lucht op. Depressie, als je al kan huilen, is het grote niks…Een zwart gat, dat ook nog zwarter kan. Leven op een stippellijn. De ene dag gaat het ok, de volgende dag kun je weer in de kreukels in bed liggen.

Het vierde gesprek was ook weer met 2 personen. Er was angst voor de erfelijkheid van depressies. Ik kan die ongerustheid niet wegnemen. En niemand heeft de garantie dat hij/ zij niet depressief zal worden. Ook vertelde de persoon dat vanwege de geaardheid familie geprobeerd heeft de persoon te vermoorden. Daar viel mijn mond wel even van open. Onvoorstelbaar!

Het laatste gesprek was met een oude bekende voor mij. Zij wilde graag weten hoe het met mij ging, zeker na zo’n middag. En het ging goed. Geheel tegen de verwachting in had de middag mij juist energie gegeven.

Waar ik mij van tevoren zorgen had gemaakt of ik wel interessant genoeg zou zijn, bleek op de dag zelf dat er juist een wachtrij was voor mij. Er werd gezegd: is depressie nou nog steeds in gesprek? Eh….ja dus.

Daarna zijn we met een grote groep nog gaan borrelen en heb ik de avond afgesloten met een stukje concert van Bettie Serveert.

Het was een enerverende, maar vooral positieve dag. En wie weet…bij een volgende editie…kun je mij misschien wel weer lenen…

 

Eén reactie

Reacties zijn gesloten.