Interview met Lily Frank en Roos Hart van Liefde op Lowlands

Ik mag deze week de blogtour rond Liefde op Lowlands aftrappen. Naast een recensie zullen wij bloggers ook op een andere manier aandacht aan het boek besteden.
Ik had een interview met de beide schrijfsters.

Lees hier mijn mening over het boek.

Je gaat op vakantie, waar ga je heen?
Lily Frank ( LF ): Ik ga naar Italië, Florence.
Roos Hart ( RH ): Ik ga nog op vakantie. Dit keer wordt het de Italiaanse kust. Ik ben heel benieuwd, want ik ben nog nooit op het Italiaanse vastenland geweest en heb ontzettend veel zin in al het geweldigs dat Italie te bieden heeft. Hopelijk doe ik nog wat inspiratie op.

Wat is je favoriete vakantieland?
LF: Mijn favoriete vakantiebestemming is tot nu toe nog steeds Parijs, dus Frankrijk.
RH: Dan kies ik toch voor Amerika. Ik ben er een paar keer geweest en de trip langs de westkust was een van mijn meest geweldige vakanties. Ik zou nog graag een keer naar Nieuw-Zeeland willen, trouwens, maar als ik moest kiezen, dan weer naar Amerika.

Ben je van de actieve of de zonvakanties?
LF: Ik ben vooral heel erg dol op stedentrips. Ik heb er dan ook al redelijk veel gedaan: Brussel, Brugge, Gent, Parijs, Barcelona, Rome, Istanbul, Boedapest, Praag, Berlijn, Keulen, Canterbury en Dublin. Deze zomer komt daar dus Florence bij. Wat mij vooral aanspreekt aan stedentrips is de combinatie van geschiedenis, architectuur en kunst en ik bezoek het liefst plaatsen waarover ik heb gelezen. Florence stond al even op mijn verlanglijstje, maar na het lezen van Inferno van Dan Brown kwam de stad bovenaan te staan 😉
RH: Een combinatie. De ene dag lekker met een boekje en cocktail aan het strand, de andere dag iets ondernemen.

Over het boek
Hoe is het idee ontstaan om het boek zich op en rond Lowlands af te laten spelen?
LF: Ik vind het als schrijver leuk om over herkenbare dingen te schrijven. En hoe beter jij iets als schrijver kent, hoe meer details je daarover kunt benoemen en hoe groter je de herkenbaarheid kunt maken. Het leek me daarom leuk om eens een verhaal te schrijven dat zich afspeelt in Dronten (de gemeente waar Lowlands zich afspeelt). Ik ben daar namelijk geboren. Ik was nog aan het brainstormen over het verhaalidee, toen een groep vrienden van mij aan het kletsen was over de komende Lowlandseditie. Dat haalde bij mij herinneringen naar boven. Vanuit de achtertuin van mijn ouderlijk huis kon ik de muziek altijd horen, dus zodra ik oud genoeg was dat ik een ticket kon betalen ging ik er samen met vriendinnen naartoe. Dat waren geweldige ervaringen. Dat was het moment dat ik dacht: JA! Dit verhaal gaat zich afspelen op Lowlands!
RH: Lily Frank woont vlakbij Biddinghuizen, waar Lowlands is. Als ik me het goed herinner, zaten we weer eens over en weer verhaalideeen te roepen en kwam zij toen met het idee om een verhaal te schrijven over een band die op gaat treden op Lowlands. Het idee sprak mij zo zeer aan, dat ik daar aan mee MOEST doen. Gelukkig is Lily niet hebberig en gaf ze mij Zeb en Duncan, de gitarist en de drummer van de band Dark Mist Rising, om op los te gaan.

Ben je zelf een festivalganger?
LF: Ik ben niet iemand die elk jaar alle festivals bij langs gaat, maar ik vind festivals wel heel erg leuk. Ik ben een paar keer naar Lowlands geweest en een paar jaar geleden heb ik een aantal edities van Defqon 1 meegemaakt. Ook kleinere, locale festivals vind ik leuk, zoals Oord in Emmeloord of het WIJland festival in Dronten. Dit jaar ben ik naar Stonehenge en Into The Grave geweest.
RH: Vroeger meer dan nu, helaas. Tien jaar geleden liep ik alle alternative Nederlandse festivals af: Lowlands, Pinkpop, Dynamo Open Air, Waldrock (in Friesland), Vans Warped Tour (punkfestival). Helaas was in 1999 de laatste ‘echte’ editie van het metalfestival Dynamo Open Air, dat is mijn gaafste festival tot nu toe. Mijn laaste festival was Pinkpop een paar jaar geleden.

Lily Frank

Wat is het beste/ mooiste festival waar je ooit geweest bent?
LF: Ik denk dat ik mijn Lowlandservaringen toch wel het mooist vind. Daar heb ik zulke goede herinneringen aan! Als ik in mijn geheugen graaf, dan zie ik beelden van mijn geweldige vriendinnen, van een fantastische sfeer, een uitgebreid terrein met een nog uitgebreider aanbod op het gebied van muziek, film, literatuur, horeca en merchandise, en uiteraard ook de muziek. Op Lowlands heb ik veel van mijn favoriete bands live gezien, zoals Nighwish, Within Temptation, Flogging Molly en The Prodigy. Ook heb ik op Lowlands Epica ontdekt, de band die voor mij de inspiratie vormde voor Dark Mist Rising. Hoe mijn kennismaking met Epica was, lees je in het dankwoord van het boek.
RH: O… Dit is een lastige. De laatste editie van Dynamo Open Air in 1999 was geweldig, maar dat jaar ging ik ook voor het eerst met mijn toenmalige vriendje naar Lowlands. Inmiddels zijn we getrouwd, maar dat eerste festival samen heeft toch wel een bijzonder plekje in mijn hart altijd gehouden.

Komt jouw muzieksmaak overeen met die van Dore?
LF: Zeker weten. Ik heb een erg brede muzieksmaak en ik vind meerdere dingen leuk, maar ik merk dat mijn ziel echt begint te zingen zodra er symfonische metal wordt opgezet. Nightwish is met stip mijn favoriete band, maar kort daarna volgt Epica. Zoals Dore het al zegt: ‘Het is de combinatie van diepe teksten, sterke thema’s per album en de mix van ruige rock en metalmuziek met bombastische en klassieke elementen.’
RH: Ik denk dat ik meer overeenkomsten heb met Alice, uit het verhaal Piercings & Parels. Dore is meer van de symfonische metal en Alice deelt, met Zeb, een passie voor het wat hardere werk. De echte ‘boze mannen muziek’ van bijvoorbeeld MachineHead of Metallica

Wat is het beste optreden dat je ooit zag?
LF: Poeh, ik heb meerdere optredens waar ik met veel plezier op terugkijk, zoals Within Temptation in 013 heel wat jaartjes geleden, Muse in het Goffert Park of Flogging Molly in de Melkweg. Twee jaar geleden ben ik ook naar Nightwish en Epic Metal Fest geweest; dat was ook heel erg gaaf. Maar als ik er eentje moet noemen, dan denk ik dat ik kies voor MaYaN dit jaar in Amstelveen. Mijn hart gaat zingen als ik zie dat artiesten niet zomaar hun riedeltje opvoeren op het podium, maar dat er een vlammetje aangaat zodra ze muziek maken. Dat muziek hun passie is. En MaYaN spatte van het podium. Ik heb een grote bewondering voor gitarist en vocalist Mark Jansen, juist om die reden. Het plezier dat in grote golven van hem afstraalde, zette de hele zaal in lichterlaaie. Ik kan niet wachten om ze weer te zien in HEDON eind oktober.
RH: Sjeesss… Dit is zoooo moeilijk. Qua metalconcerten was het laatste optreden van MachineHead in Hedon, Zwolle was een topper. Het voelde echt als een huiskamerconcert, terwijl MachineHead (voor de niet-ingewijden) toch wel een van de grotere metalbands is. Zanger Rob Flynn wist echt het publiek naar zich toe te trekken. In datzelfde Hedon zag ik een tijdje daarvoor trouwens Kensington, die ook waanzinnig goed speelden, die avond. Misschien ligt het gewoon aan het podium ;).

Hoe was het om samen met iemand anders een boek te schrijven?
LF: Een uitdaging, haha. Maar vooral heel erg leuk! Als je alleen schrijft, loop je soms een beetje vast. Ik merk dat wanneer je met iemand samen schrijft, die ander je vaak heel erg kan inspireren en motiveren. Bovendien kun je dilemma’s nu iets gemakkelijker overleggen. Wat het zo uitdagend maakt, is het lenen van personages en het synchroon maken van de tijdlijn. De hoofdpersoon van het ene verhaal speelt namelijk een bijrol in de andere verhalen en alle verhalen spelen zich naast elkaar af in de tijdlijn. Daarover moesten we dus vaak overleggen!
RH: Het was een hele leuke werkwijze. Als ik schrijf, vraag ik zeker feedback, maar de uiteindelijke beslissing over het hoe en wat er gaat gebeuren, is toch echt ‘van mij’. Dat is anders als je samen verhalen schrijft die zo nauw met elkaar verweven zijn. Dan kun je niet zo maar beslissing dat jouw hoofdpersoon even een tripje naar Alaska plant voor een paar dagen, dat kan niet, want in 4 andere verhalen is hij gewoon op Lowlands.

Is er al een nieuw idee voor een volgend boek?
LF: Haha, altijd! Ik schrijf in mijn eentje al een tijdje aan een project dat Een Maatje Meer heet en ik werk samen met Roos Hart aan een nieuw idee voor de Romance Rocks! serie.
RH: Voor Tinteling Romance ben ik nu bezig met mijn eerste volledige roman.

Zo ja, kun je een tipje van de sluier oplichten?
LF: Het nieuwe idee met Roos Hart is nog heel pril, dus daarover kan ik nog niet zoveel kwijt. Een Maatje Meer gaat over een hoofdpersoon met overgewicht. Ik probeer het verhaal op een dusdanige manier te schrijven, dat bijna elke vrouw zich hier waarschijnlijk wel in kan herkennen, of ze nu een hele grote maat hebben of een vetrolletjetje waarmee ze ontevreden zijn. Daarbij gaat het vooral over eigenwaarde en zelfacceptatie.
RH: Het nieuwe manuscript gaat over Dorothee, die het huis van haar opa erft, inclusief inhoud. En die inhoud blijkt een sexy automonteur te zijn. Het verhaal speelt zich grotendeels af in een Gelders dorpje waar ik in mijn jeugd veelvuldig kwam en waarover ik altijd al graag een verhaal heb willen schrijven. Het is hetzelfde dorp als waar ook Zijdezacht zich afspeelt en de personages van Zijdezacht, met name politieagent Matthias, komt ook in dit boek wel een keertje langs.

Wie ben je in het kort?
LF: Kort gezegd zijn verhalen mijn passie; of ze nu op papier staan, te bekijken zijn op DVD of Netflix of mondeling gedeeld worden in een gesprek. Liefde vind ik daarin een hele belangrijke factor. Liefde voor een partner, maar ook liefde voor je medemens en liefde voor wat je doet. Als Lily Frank schrijf ik romantische verhalen met een “happy end”, maar in het dagelijkse leven werk ik in de bibliotheek. Dat doe ik met ongelooflijk veel plezier.
RH: Wie er achter Roos Hart zit, is geheim, dus wie ik ben, ga ik niet verklappen.

Ik ben blij met het interview en de leuke antwoorden van de dames. Dank jullie wel voor de medewerking!