De Meesterwerken volgens…Nathalie Pagie

Ik ben Nathalie Pagie, schrijfster van de thrillers De Toneelclub, De Campus, Paradijsvogels en Casa Familia (die 18 april verscheen). Julia vroeg me mijn Meesterwerken op te geven en zie hieronder het resultaat. Wat een onmogelijke opgave! Ik heb me beperkt tot 1 meesterwerk per categorie en geprobeerd weer te geven wat het eerste in me opkwam. Vraag het me morgen nog een keer en het antwoord kan zomaar anders zijn. Een meesterwerk heeft altijd kwaliteit, maar of het je aanspreekt is afhankelijk van de dag, je gevoel, je humeur en vast nog veel meer. Dit is nu mijn keuze.

Boek
Bonita Avenue van Peter Buwalda. Magistraal debuut, waar Buwalda vijf jaar aan werkte. Het is een thriller, familiegeschiedenis en tijdsbeeld in een, een dikke pil waar je je tanden in moet zetten, met een vreemde combinatie van onderwerpen (jazz, wiskunde, de seksindustrie) die enorm boeit. Het is al jaren geleden dat ik het las, maar bepaalde scenes staan me nog helder voor de geest. Op het laatste Boekenbal ontmoette ik Peter en trok ik de stoute schoenen aan. Op de foto zie je me glunderen 🙂

IMG_2446

Muziek
The River van Bruce Springsteen. Ik zag hem vorig jaar live in Circus Maximus in Rome en heb meer dan vier uur lang genoten. Ik heb niet al zijn platen, maar houd van zijn stem, songteksten en het gevoel van melancholie dat hij altijd weer weet over te brengen, of hij nu rockt of een ballad zingt. Bij The River stroomden de tranen over mijn wangen. Zo vaak gehoord, zo vaak gezongen en toen opeens live, in die mooie arena, met zo’n 60.000 meezingende fans. Om nooit te vergeten.

Film
Reservoir Dogs van Quentin Tarantino. Spannend, rauw, intelligent, gedurfd en lekker. Michael Madson in een pak (!) is sowieso niet verkeerd, maar werkelijk alles in deze film spreekt me aan. Al langer geleden gezien en nog steeds top of mind. Ook daar houd ik van, dat een verhaal blijft hangen, dat je erover na blijft denken, dat je wilt weten hoe het verder gaat.

Kunst
Het Holocaustmonument in Berlijn van de Amerikaanse architect Peter Eisenman. Ik ben er doorheen gelopen, zoals zoveel toeristen, en werd gegrepen door de intensiteit ervan. Het is in feite niet meer dan een verzameling stenen, blokken van verschillende hoogten, waar je tussendoor loopt, maar de sfeer is zo beklemmend dat ik er naar van werd. Eenzaam, verlaten, bang. Hoe treffend heeft de kunstenaar deze gevoelens kunnen vangen in beton en wel zodanig dat ik – een vrij en gelukkig mens – die gevoelens kan ervaren. Een meesterwerk.

Bedankt Julia en veel succes met je winkeltje!
Hartelijke groet, Nathalie Pagie

Advertenties