In de brievenbus

Dingdong! Daar is de postbode weer een keertje met een boek. Jammer alleen dat ik open moest doen met mijn kop in de haarverf. Charmant is anders…

Ik mag voor het reviewteam van uitgeverij Meulenhoff het boek  Het einde van de eenzaamheid van Benedict Wells lezen.
Ik denk een ander soort boek dan ik gewend ben te lezen. Althans, de laatste jaren. Want Wells wordt vergeleken met John Irving en daar heb ik boeken van verslonden. Dat maakt mij wel extra nieuwsgierig.
De cover vind ik in ieder geval al prachtig.

einde

Het verhaal
Het einde van de eenzaamheid is een ontroerende, prachtige roman over het verwerken van verlies en eenzaamheid, en over de vraag wat onveranderlijk is in de mens. En bovenal een grootse liefdesgeschiedenis.
Als de tijd nu eens niet bestond? Als alles wat je beleeft eeuwig was en als niet de tijd aan jou voorbijging, maar jijzelf aan de dingen die je beleeft?
Wanneer Jules Moreau na een ernstig motorongeluk in het ziekenhuis belandt, wordt hij geconfronteerd met herinneringen uit zijn jeugd. Al vroeg verloren Jules, zijn broer Marty en zijn zus Liz hun ouders door een tragisch ongeval. Op hen alle drie laat dit verlies zijn sporen na, en in de jaren die volgen groeien zij gaandeweg uit elkaar. Vooral de eens zo zelfbewuste Jules trekt zich steeds meer in zijn eigen wereld terug. Alleen met de mysterieuze Alva kan hij vriendschap sluiten; jaren later zal hij echter pas begrijpen wat ze voor hem betekent – en wat ze altijd voor hem heeft verzwegen.
Als ze volwassen zijn verschijnt Alva weer in zijn leven. Even ziet het ernaar uit dat ze de verloren jaren kunnen goedmaken, tot ze toch weer door het verleden worden ingehaald.

Mijn mening zal binnenkort op mijn blog te lezen zijn.